Blog chronologisch

Mijn uitdaging voor 2010

Op 4 juni 2009 werd in Bourg d’ Oisans in Frankrijk het Alpe ‘d HuZes evenement gehouden en ik was erbij!

Als fotograaf van het team van Atos Origin. Deborah, Hans, Henk, Henry en Erik trainden en fietsten de Alpe ‘d Huez op voor het goede doel: De Kankerbestrijding.

Het was een geweldig evenement. De sfeer was fantastisch en omdat iedereen wel iemand kent die kanker heeft of eraan is overleden was het, naast vrolijk en sportief, tevens een emotioneel evenement.  Meer dan 1000 foto’s heb ik er gemaakt. En dat was mooi. Maar het kostte me geen moeite. Ik overschreed geen grens…

Dit jaar gaat het team weer. En ze vroegen me of ik ook weer mee ging.
Deborah had nog een rekening vereffenen en zij stelde voor dat ik wel naar boven kon lopen. Ik geloof dat het een grapje was.
Maar dat is wel waarom ik nu drie keer per week in de sportschool ben te vinden.

Ik ga de Alpe ‘d Huez oprennen!
Minstens één keer!

* Binnenkort komt de officiele site van Alpe ‘d HuZes in de lucht. Dan pas kan er worden gesponsord. Maar je kunt er natuurlijk al wel vast voor gaan sparen!

De missie van Alpe d’HuZes:
Alpe d’HuZes zet zich ervoor in dat de strijd tegen kanker uiteindelijk wordt gewonnen. Dat kanker niet meer als dodelijke ziekte, maar als een chronische ziekte kan worden gezien.

Tijdens de dagen rond de Alpe “d HuZes hangen er in de grote tent op de camping lange lijsten met namen van mensen waarvoor er wordt gefietst of gelopen. Indrukwekkend lang zijn ze. En achter al die namen schuilt een verhaal.

Mijn inspirators komen er volgend jaar ook bij:

Mijn vader, die op 57 jarige leeftijd aan kanker overleed.(1986)  Hij heeft nog net drie maanden mogen genieten van zijn kleinzoon, Matthijs. Zijn kleindochter Monique werd precies een jaar en één dag na zijn dood geboren.

Mijn stiefvader, een lieve man met een tumor in zijn nieren.

Mijn ex-schoonvader. Hij overleed aan longkanker.

Erlinde. Mijn vriendin kreeg borstkanker en overleed toen ze 41 was.  (2005) Ze liet haar man en drie kleine meisjes achter. Ik was haar getuige bij hun huwelijk.

Jules werd 45. Hij overleed in 2005. Hij was mijn collega en zat met zijn bureau recht tegenover me. Ook hij liet een heel gezin achter.

Lars, de vriend van Monique en Stefan. Ik ken hem niet persoonlijk maar de verhalen over zijn ziekte die ik van mijn dochter over hem hoor zijn heftig. Een jongen van 20 jaar die nog een heel leven voor zich heeft en daar nu al zo door wordt getekend…

Mijn buurvrouw… bij haar is nog maar een paar weken geleden een kwaadaardig gezwel uit haar borst verwijderd. Zij gaat nu het proces in van bestralingen en daarna chemokuren.

Als ik er maar een klein beetje aan kan bijdragen dat deze vreselijke ziekte behandelbaar en beheersbaar wordt. Dat zou toch mooi zijn.

En daarom vraag ik zonder gêne om geld. Geld voor de strijd tegen kanker.

Oké … ik loop af en toe een rondje om het plaatselijke meer. En ik train bij Sportcentrum JAWI. Maar dat betekent nog niet dat ik één, laat staan twéé keer de Alpe d’Hues kan oprennen.  Dus ben ik een paar weken geleden  naar Lars, trainer bij  JAWI, gegaan om te vragen hoe ik het best kan trainen om op 3 juni 2010 die berg op te kunnen rennen.

De training

Lars vindt het leuk. Hij heeft een mooi schema opgesteld, verdeeld over vier fasen. Eerst gaan we (ik dus) werken aan mijn conditie met daarbij een iets zwaarder programma voor krachttraining. Daarna ligt de nadruk op spiervorming en daarna… Lars weet het.

Ik train nu een half uur op de loopband, 12 minuten steppen, 12 minuten crosswalker (grote stappen), en nog weer een half uur op een andere loopband waarop ik bergen beklim. Das dus bijna anderhalf uur conditietraining.

Daarna ga ik naar de krachttraining.
Benen, armen en buikspieren worden aangepakt. En niet te weinig! En dat drie keer per week!!!!! Maar soms ook maar twee keer… Ik voel onderhand ieder spiertje in  mijn lijf.

Zie je het al?

Ik had gehoopt dat ik na drie weken hard trainen wel enige vooruitgang zou merken. Bijvoorbeeld sneller de plas rond. of langer hardlopen op de loopband. Mijn conditie trekt het wel. Maar mijn kuiten beginnen na een poosje ernstig bewaar te maken. Ben bang dat er nog heel wat zweetdruppels gaan vallen voor die berg haalbaar is. Ik begin hem wel een beetje te knijpen.

Oja… vraagje: hebben jullie tips voor lekkere “loopmuziek”? Als er een leuk muziekje op de i-Phone is loop ik ineens drie keer zo makkelijk!

De media

Nou moe!

Ik opende mijn mailbox en er zat een mailtje in van een journalist van het AD. Zij had dit BLOG gevonden en vind mijn prestatie de moeite waard om in de krant te vermelden! Ik kom niet meer bij. Nog geen meter gelopen en dan al beroemd!

Straks weet iederéén het en kan ik écht niet meer terug. Nu moet ik dus, behalve heel hard trainen, ook nog oppassen dat ik niet geveld word door blessures, Mexicaanse Griep, stress, en andere belemmerende kwalen. Sorry, vrienden en vriendinnen: ik denk dat een nachtje doortrekken er voorlopig niet meer inzit.

Maar goed, als het toch straks bekend is dat er op 3 juni 2010 een geweldig evenement wordt gehouden voor de kankerbestrijding kan ik er maar beter aan meewerken. Dus ga ik de komende tijd bedelen bij:

• Leveranciers van Atos Origin (reciprociteit! )
• Het Vrouwennetwerk Rijnstreek (www.vrouwennetwerkrijstreek.nl) die mij na zes jaar afwezigheid, weer enthousiast hebben opgenomen in hun gelederen.
• En dan ook Sonare ( het vrouwennetwerk in Helmond: www.kijkopsonare.nl) waar ik ook geweldig inspirerende bijeenkomsten heb meegemaakt.
• JAWI (Sorry Edwin… je levert al een trainer, maar ik noem het toch!)
• Anna van Toor (al geven ze maar 10% van wat ik daar besteed! )
• Collega’s! Al is daar de concurrentie van mijn mede-teamgenoten hoog.
• Vrienden! En daar heb ik er veel van! ( en jullie blijven heus wel vrienden als je even geen geld hebt)
• Familie… al betalen zij al met het gebrek aan aandacht.

Verder ben ik sinds een paar weken ook Twitteraar!
Het nut ervan zie ik nog niet zo, maar het is wel gezellig.
Ik weet in ieder geval waar mijn medetwitteraars uithangen.
Volgen?@ingridkiekt

Bijna 2010

zondag 27 december 2009 13:50

Het is bijna 2010 en dat betekent dat ik nog maar een half jaar kan trainen om de Grote Berg te bedwingen. En daar word ik best zenuwachtig van.  Niet dat het trainen niet goed gaat hoor….

Naast het schema dat Lars heeft samengesteld loop ik op zondagochtend met de hardloopgroep van Jawi, onder zeer inspirerende leiding van Esther, al om 09.00 uur door Alphen aan den Rijn te rennen. Alleen bij extreme gladheid trainen we binnen.  Na het hardlopen heeft Esther nog een paar flinke krachtoefeningen bedacht en pas daarná kunnen we aan de koffie. Edwin heeft er derde kerstdag zelfs foto’s van gemaakt.

Ook aan mijn eetgewoonten wordt geschaafd. Ik eet te  weinig, ik weeg te weinig (vindt Lars) en daardoor gaat het sporten niet altijd even lekker…. Dus volg ik het Diplan eetpatroon. Dat betekent ACHT boterhammen en een berg aardappelen waar je mijns inziens best een klein gezin mee kunt voeden.
Maar het werkt wel. Mijn bloedsuikerspiegel is gelijkmatiger en mijn vetpercentage neemt af! (oké, met de kerstdagen heb ik niet aan Diplan gedacht)

Vanuit de stichting Alpe ‘d Huzes heeft Armand Laven zich opgeworpen als ambassadeur voor de “lopers”. Dat is fijn, want nu mogen wij voor de fietsers uit starten en zullen er ook faciliteiten voor de runners zijn. Alleen…. Ik heb het trainingsschema van die jongens gezien en daar kan ik gewoon niet aan tippen. Zij lopen marathons en verplichten dat zelfs! Daar word ik dus onzeker van want ik kan geen marathon lopen. Ze zijn sowieso ongeveer de helft mijn leeftijd!  Volgende week maar eens raad vragen aan Lars en Esther.

Voor mij geen marathons maar de volgende wedstrijden staan gepland:
9 januari Zegerplasloop.
13 februari Zegerplasloop.
7 maart Twintig van Alphen.

DE TELLER staat inmiddels boven de 700 euro! Het leuke is dat er donaties komen van mensen die ik al een hele tijd niet heb gezien of gesproken. Dat vind ik zo mooi. Dat er zo spontaan wordt gedoneerd. Gewoon omdat het doel iedereen aanspreekt.

Ik loop trouwens een extra rondje voor Lars (vriend van Monique en Stefan). Hij is aan de beterende hand en nu ligt hij weer in het ziekenhuis omdat hij is gevallen. Zijn botten zijn broos geworden door al die vreselijke maar levensreddende behandelingen.

Meer dan 1000 Euro!

zondag 3 januari 2010 13:18

De stand is boven de 1000 euro!!!! Vanuit mijn netwerken wordt flink gedoneerd. Een aantal leden van “Ouderalleen”, een digitaal netwerk van alleenstaande ouders hebben deze week het grootste aandeel geleverd. Dank jullie namens de KWF kankerbestrijding!  (en ook namens mijzelf want ik ga er harder van lopen!) Met de donaties bereiken mij ook de verhalen van mensen die in hun eigen omgeving met kanker in aanraking zijn gekomen. Dat zijn, zonder uitzondering, indrukwekkende verhalen. En ze maken dat ik weet waarvoor ik dit doe.

Leestip: BETER, het boek dat Maarten van der Weijden schreef nadat hij het Olympische Goud bij het openwaterzwemmen in Beijing won. Het boek gaat niet alleen over zijn strijd tegen kanker, maar ook over de relatie met zijn ouders, en wat een topsporter moet doen en laten om dat goud te behalen. Voor mij een bijzonder  inspirerend boek! (ISBN 9789026322587)

Een paar weken geleden kreeg ik last van mijn knie. Net zoals bij spierpijn hoorde dat er volgens mij gewoon bij. De spierpijn ging echter over maar mijn knie bleef vervelend doen. Doorlopen ging niet meer.
Eline, de fysiotherapeut, stelde vast dat er veel te veel ruimte in mijn rechter knie zit en dat mijn knieband is uitgerekt. Nu krijg ik zooltjes in mijn schoenen die de stand van mijn voeten moeten corrigeren. Tot die tijd train ik met een knieband om  die de boel een beetje bij elkaar moet houden. Maar echt lekker is het niet. Ik hoop dat de zooltjes snel klaar zijn.

Vanaf volgende week kunnen de leveranciers van Atos Origin een brief van me verwachten waarin ik vraag om sponsoring voor ons team. We willen ten slotte 50.000 euro bijdragen aan het grote doel van de Actie Alpe ‘d HuZes.  Naast de persoonlijke sponsoring van familie, vrienden en bekenden hopen we dat er flink gebruik wordt gemaakt van de belastingregeling die het mogelijk maakt dat bedrijven geld geven aan goede doelen.

Zo… en nu óp naar de Zegerplasloop op zaterdag 9 januari.

Henk Kuperus

zondag 17 januari 2010 17:18

Voor altijd herinnerd
in liefde
en vriendschap
Voor altijd aanwezig
in  woord en in geest
Voor altijd verbonden
door onzichtbare banden
Gekoesterd door velen
Gemist nog het meest…

Dit is de tekst die staat op de kaart van Henk.

Henk is in 2004 opgegeven en kreeg er vervolgens een heel aantal bonusjaren bij.
Tot  januari heeft hij Geleefd met een “Grote G”.

Ik zag Henk voor het eerst toen ik de bruidsreportage van zijn dochter en schoonzoon maakte. Een mooi mens, hij en zijn vrouw wisten het leven te leven.

En zaterdag 16 januari heb ik een reportage mogen maken van zijn afscheid. Het afscheid waarvoor hij met zijn gezin, maar vooral zelf het draaiboek maakte. Een prachtig, waardig, boogiewoogie, kleurrijk, dankbaar afscheid was het. En als fotograaf mocht ik er met mijn neus bovenop staan.

Aan het eind van de plechtigheid werd er een collecte gehouden voor het KWF. En die is hier gedoneerd….. Dank je wel Henk! (en in jouw naam jouw hele familie)

Dikke kuiten

maandag 25 januari 2010 7:12

De donaties stromen binnen! Grote en kleine, maar allemaal even belangrijke bijdragen, vormen inmiddels een bedrag van meer dan 2100 Euro. Plus nog de toezeggingen. Ik word en warm van. Ik krijg er energie van en ik mag toch hopen dat mijn trainen me straks die berg op doet vliegen. Ik krijg er trouwens ook dikke kuiten van!  Ik dacht in de uitverkoop nog een paar leuke laarzen te scoren, en wat denk je? Ik kreeg de rits niet dicht! Het geld voor de laarzen dus maar overgemaakt aan het KWF via de actiepagina van de collega wiens idee het was dat ik De Alpe wel op kon rennen!

Met  de bedragen bereiken mij ook de verhalen van mensen die zelf kanker hebben en van mensen die mensen met kanker kennen. Maar ook het overlijden van Henk Houweling hakt erin. (http://www.opgevenisgeenoptie.nl/news/133-in-memoriam-herman-houweling.html )Aangrijpende verhalen. Maar ik kan iets doen. Ik kan ervoor zorgen, samen met iedereen die mij en de andere acties steunt, dat de kankerbestrijding geld krijgt om deze ziekte  niet meer dodelijk te maken.

Een paar blogs terug heb ik gemeld dat mijn knie vervelend deed. Fysiotherapeute Eline heeft mijn knie bekeken en kwam tot de conslusie dat er een zooltje in mijn schoenen moet. Met een verhoging van wel één millimeter!!!! Vorige week zondag heb ik voor het eerst met de zooltje gelopen en die ene millimeter leek wel een meter! En alles deed zeer tijdens het lopen, maar niet mijn knie! Ben na twee keer trainen gewend aan de nieuwe stand van mijn voeten en ik loop nu veel fijner! Mijn knie voelt als de knie van een jonge deerne!

Blaren

dinsdag 2 februari 2010 21:16

Ik ben een beetje aan het tobben met mijn schoenen.

Eerst kreeg ik last van mijn knieën en de fysiotherapeut heeft mij zooltjes aangemeten. De vaste zolen uit mijn loopschoenen gesloopt en de nieuwe zolen erin gelegd. Dat liep beter. Geen last mee van mijn knieën. Helaas nu blaren op mijn tenen. Vandaag naar de Hardloopwinkel geweeste en opnieuw voor de camera een loopanalyse laten maken. Ik loop netjes en de zooltjes zijn goed. Maar door de zolen zijn de schoenen te klein geworden…. Nieuwe schoenen dus. (en meteen ook een stevige-absoluut-niet-sexy-maar-wel-doeltreffende-sport-bh gekocht) http://www.runningwarehouse.com/sneakpeek.html?ccode=SNEAK129
En na vanavond op de loopband te hebben getraind toch weer blaren op mijn tenen!!!! Ik hoop maar dat het uiteindelijk eelt wordt, want het loopt niet echt lekker. En als iemand de oplossing weet mag hij het zeggen.

Ondertussen staat de teller op bijna 2300 euro en met de toezeggingen erbij ben ik over de helft van mijn streefbedrag. Dat schiet lekker op. Door alle kliks op mijn actiepagina staat mijn actie trouwens al die tijd al op pagina 1 en 2 van meest bezochte en meest populaire acties! Dank aan allen die doorklikken! Maar uiteindelijk maakt het natuurlijk niet uit, want álle acties leiden naar hetzelfde doel.

Kan de lente beginnen?

zaterdag 20 februari 2010 20:34

Hoe kan ik tegenslag keren tot iets positiefs? Dat is de vraag die me nu bezighoudt.

Welke tegenslag? Ach, eerst was het mijn knie, toen blaren en nu weer bronchitis waar ik kennelijk al een tijd tegenaan hing. Mijn werk vraagt op dit moment zoveel dat ik eigenlijk weinig energie over heb. De laatste serieuze training was meer dan een week geleden.  De hardloopwedstrijden gingen niet door vanwege de sneeuw. Buiten trainen was sowieso afgelopen weken niet mogelijk omdat er ieder weekend sneeuw lag of het was nog te glad. Ik  sta wel dagelijks op de crosstrainer die tijdelijk staat opgesteld in mijn woonkamer, maar op dit moment ben ik na tien minuten buiten adem en gieren mijn longen als een oude grasmaaier.

Ik heb besloten dat het nu afgelopen is met het gemiep. Vandaag ben ik door Alphen aan den Rijn gaan fietsen en dat ging op een enkele hoestbui  na prima. Dus meld ik me morgen om 09.00 uur bij de Alphense Brug, waar de hardloopgroep verzamelt om de route van de Twintig van Alphen te gaan lopen. Deze loop is op 7 maart. Ik ga de 10 kilometer lopen. Winnen hoeft niet, maar uitlopen natuurlijk wel. Kan alsjeblieft de lente doorkomen???

De stand van de donaties staat nu op 53%. Er is daarbij nog 600 euro aan toezeggingen gedaan. Het gemiddelde bedrag dat wordt gegeven is 49,88 euro. Veel he!? De actiepagina is al meer dan 5000 keer bezocht. Dat maakt ook dat hij op pagina 2 van meest populaire acties staat. En meestal even na het updaten van mijn blog; staat hij op pagina 1! Ik heb een afbeelding gemaakt van de statistiek. Kijk zelf maar even.

Oja… mijn Twitternaam is veranderd. Ik kwam erachter dat ik in een ver verleden al eens een twitteraccount had aangemaakt en dat wilde ik verwijderen. Helaas heb ik toen mijn goede account gedelete. Blond hè…

En de nieuwe naam is: @ingridkiekt
(kiekt vanwege mijn hobby fotografie)

73%!!!!

zondag 21 februari 2010 8:09

Ik word wakker en realiseer me dat ik van 23.00 uur tot 04.00 uur aan één stuk heb geslapen. Het is voor het eerst sinds twee weken dat ik niet midden in de nacht mijn bed uit moet  om een hoestbui te overleven. Dat geeft hoop voor het loopje dat om 09.00 uur start.
Na de ruiten van de auto te hebben ontdaan van ijs meld ik me netjes op tijd bij de Alphense brug. Klein groepje vandaag. Twee heren geblesseerd, twee dames op vakantie en iemand die niet heeft afgezegd, maar ook niet komt.
Het is erg koud en we gaan in een drafje warm lopen.  Ik loop heerlijk. Af en toe een kuchje maar dat mag geen naam hebben.  Als we na 5.51 km stoppen zit ik nog ruim in mijn energie.

Weer in de straat wil net  de buurman een rondje Zegerplas gaan hardlopen. Of ik meega…. Zal ik? Ja, ik ga mee. Het eerste stuk moeten mijn benen door de stroop, maar na tien minuten ben ik weer warm en loop ik het rondje uit met één stretchstop.

Moe maar voldaan, met 9.6 km in de benen laat ik mij in mijn warme bad zakken.
Ik heb er weer vertrouwen in.

Zondag 28 februari

Alweer zondag… en het regent pijpenstelen. Echt, het water komt met emmers naar beneden. En we hebben afgesproken om buiten te gaan lopen met de hardloopgroep. Nee, wij zijn geen watjes. Het is trouwens de laatste keer dat we onder de bezielende leiding van Esther trainen. Dat is jammer want zij stimuleert ons om nét dat stapje extra te doen. Vanaf volgende week moeten we alleen verder. En dat begint met de Twintig van Alphen op zaterdag 7 maart. Er zijn nog plaatsen voor mensen met spandoeken langs de route.

Op 6 maart is er een Alpe ‘d HuZes-deelnemersbijeenkomst in Apeldoorn. Daar gaan we met ons hele team naar toe. De fietsers gaan daarna een training doen en ik ga me voorbereiden op mijn “ Tien van Alphen”.

De teller staat in middels op 73%. Source, een bevriend IT bedrijf, heeft 1000 euro gestort en dat betekent dat hun logo op onze shirts komt. We zullen het met trots dragen. Ik sta persoonlijk mijn shirt aan hen af. Inclusief zweetlucht.

Ik zou ook een paar kilo kwijt moeten. Iedere kilo telt vier keer mee als hij de berg mee op moet heb ik me laten vertellen. Overdag lukt het me goed om niet te snoepen en op gezette tijden gezond eten tot mij te nemen. Maar ‘s avonds ligt er een monster in mijn keuken dat stiekem berichtjes stuurt aan het duiveltje in mijn hoofd. En zo kan het gebeuren dat mijn lijf zich naar de kast begeeft en mijn handen er zaken uithalen die mijn hardloopschoenen hebben verboden…. Die zaken zetten zich dan na een paar dagen vast op mijn heupen en dan moet ik ze meesjouwen. Ik neem me nú voor om straks na het hardlopen eens goed de keuken te gaan schoonmaken en dat monster met het stof de deur uit te werken.
Spreek me hier maar op aan. Misschien helpt dat.

Twintig van Alphen

woensdag 10 maart 2010 13:27

10 maart 2010

Op 6 maart gaat het hele Atos Origin team naar Apeldoorn waar de deelnemersbijeenkomst van de Alpe ‘d Huzes wordt gehouden.  Leuk om iedereen te zien en nog vóór de peptalk van Peter Kapitein en Coen van Veenendaal zit bij ons de stemming er al in. Na de presentaties gaat de microfoon door het publiek en wordt iedereen in de gelegenheid gesteld om te vertellen waarom hij aan de Alpengekte mee doet.
Een vader wiens dochter op 15 jarige leeftijd is overleden, een leerkracht van een basisschool waarvan de schoolkinderen met kanker worden geconfronteerd, mensen met ouders, familieleden, vrienden, beminden met kanker… de emoties die ontstaan worden door de rest van de aanwezigen opgenomen en gaan straks mee naar Frankrijk.

De woorden “opgeven is geen optie” krijgen een diepere betekenis.
Dat merkt ik de dag erna als ik meedoe aan de Twintig van Alphen. De openingsklassieker op hardloop-gebied. Ik sta ingeschreven voor de 10 km.

Het is een prachtige dag. Stralend zonnetje maar wel koud. Met Marjan en Mecheline van het Jawi runningteam sta ik om 14.10 aan de start. Het duurt dan even voordat je met z’n 789-en door de startlijn bent dus je tijd onderweg bijhouden is lastig. Toch hoop ik dat ik de finish binnen het uur zal halen.

Het eerste stuk is  geweldig! We rennen met 789 hardlopers nog dicht bij elkaar over de Julianabrug. Ik word gewoon gedragen door de menigte. Lopen koste geen enkele moeite. En aan het einde van die brug staat tussen het publiek een straatorkest te spelen. Daarna gaan we richting kanaal. Omdat er daar aan de weg wordt gewerkt is  er één  rijbaan open. Dat is wat krap en het lukt mij over de afscheiding te springen en de op rijbaan van de tegenliggers verder  te lopen. (waar uiteraard op dat moment geen verkeer is.)

Aangekomen langs het kanaal blijkt dat de wind toch wel erg koud  is. Mijn flink warm gelopen lijf koelt  alweer af. Dan het Zegerplasgebied in. En wéér een dweilorkest! De dame op mijn I-Phone van het programma Runkeeper, vertelt mij dat ik op de helft ben. En ik weet meteen ook dat ik het tempo flink moet aanhouden anders ga ik het niet redden binnen het uur. Pfff… eigenlijk ben ik best moe. Mijn kuiten zijn koud en ik ben pas op de helft… Maar als een duveltje uit een doosje staat daar Peter langs de lijn, in zijn sportkleding , die een eindje mee rent. Leuk hè?! Hij wil nog gezellig een praatje maken tijdens het rennen maar ik ben allang blij dat ik überhaupt nog kan ademhalen. Sorry Peter!

Zal ik even stoppen om te stretchen? Zou wel goed zijn voor mijn benen. Maar dan haal ik mijn tijd niet… En op dat moment schieten mij de woorden van Coen van Veenendaal te binnen. OPGEVEN IS GEEN OPTIE. Als je doodziek aan je chemokuur ligt kun je niet stoppen. Als je kostend over de wc hangt heb je geen keuze… Die paar kilometer lukt dus ook nog wel.

Bijna aan het eind loop ik nog bijna tegen een paal die midden op een brug staat. Met mijn hand de paal afhoudend slinger ik er net langs. Mijn ritme is dan weg. En ik moet nog twee kilometer.

De laatste kilometer is weer prachtig. Juichende mensen langs de weg. Muziek, er worden foto’s gemaakt. Ik zie de buren, mijn runningmates van de 5 km. Esther en Edwin van Jawi, mijn dochter.

Ik verbaas me dat er nog zoveel jonge snelle lopers voorbij komen. Die lopen de laatste meters wel errug hard… Tot ik me realiseer dat ik met mijn 10 km gelijk finish met de eersten van de 20 km….

Later zie ik dat de officiële tijd 58 minuten en 48 seconden is. Nog nét binnen het uur dus! Missie geslaagd.
Nu verder trainen voor de 20 km…..

Klik hier voor de foto’s

20 km!

dinsdag 30 maart 2010 21:35

Op 7 maart liep ik de 10 km binnen een uur. Twee weken later 14 km. Nog tien weken te gaan. Dat zou kunnen betekenen dat ik per twee weken vier km erbij loop. In theorie is het dus haalbaar om op 3 juni, 28 km de berg op te rennen. Zeker met al die enthousiaste supporters langs de kant.  En met in mijn achterhoofd een goed doel en wetende dat er flink is gedoneerd.

Na een “meerdan10kmloop” heb ik twee tot drie dagen nodig om te herstellen. Dan weer een rustig loopje en daarna weer een zware training.
Het is echt niet mijn conditie die het moeilijk maakt. Lucht heb ik genoeg. Maar mijn gewrichten… ik weet het niet. Iemand een wondertip om mijn botjes ook ná 15 km bij elkaar te houden?

Komende vrijdag ga ik proberen 18 km te lopen. Eerst maar eens op de band bij de sportschool als het daar geen spitsuur is. Anders houd ik de band te lang bezet. En dan volgende week buiten wellicht 20 km.

Het doelbedrag lijkt ook haalbaar. Iedere dag heb ik op mijn actiepagina minstens 40 hits. Na het updaten van mijn blog stijgt dat aantal naar boven de 100. En vanaf dag één staat mijn actie op pagina 2 van 153 van “meest bezochte sites!!!”

Dank jullie  voor alle aandacht!

2 april: Vrijdag wordt zondag… ik heb mijn bilspier verrekt afgelopen woensdag in de sportschool, auw!  ))

4 april

zondag 4 april 2010 17:54

Vandaag ga ik 18 km hardlopen. Ik weet het zeker!
Dat moet ook wel anders haal ik straks mijn doel niet.
Maar, mensen kinderen, wat een gedoe voordat ik de deur uit ben.
Eerst ontbijten en zorgen dat ik voldoende eiwit en koolhydraten eet. En dan natuurlijk nog even gezellig blijven hangen aan de ontbijttafel want het is Pasen!
Dan achter de laptop de route uitzetten. Ik ben niet thuis, dus ik start vanaf mijn logeeradres: Van Helmond richting Aarle Rixtel en dan afbuigen naar Bakel. Via Bakel door Milheeze en dan terug. Dat zou precies 18 km moeten zijn.
Geen excuses meer om te vertrekken.
Toch nog een keer naar de wc… nog een keer de I-Phone opladen… Nog iets eten… beetje water drinken… schoenen nog eens goed doen… Jaaaaa roepen tegen de huisgenoten; dat ik echt wel zo meteen ga lopen…
En dan sta ik buiten. Het is droog. Mijn I-Phone vol, geen enkele reden om weer naar binnen te gaan.
Wat een heerlijk weer hier in Brabant. Meestal loop ik de eerste 4 km te balen, maar daar heb ik vandaag geen last van.
Na 8 km moet ik wel heel nodig naar de wc. En er is hier op zondag maar weinig te beleven in de kerkdorpen waar ik doorheen ren. Bij 12 km kom ik langs een benzinepomp en daar mag ik gelukkig van het toilet gebruik maken. Meteen ook even strekken en daar ga ik weer.
Het loopt heerlijk! De muziek op mijn kop maakt me vrolijk.
Nog 3 km te gaan en dan begint het te regenen. Koude natte druppels. Op 2 km is mijn eindpunt. Zal ik die extra km omrennen? Mooi niet. Dan maar geen 18 km.
Met uiteindelijk 16,84 km in 1 uur en 56 minuten ben ik weer binnen. Geen wereldtijd, maar ik ben tevreden.
Het warme bad is weldadig.
Eens kijken of ik morgen überhaupt nog kan lopen…
Klik hier voor de route en tijden op runkeeper

18 april

zondag 18 april 2010 20:03

De trainingen gaan gestaag door.
Nu het weer beter wordt kan ik vaker buiten trainen en dat is heerlijk.
Vandaag is het een prachtige dag. Monique wil mee op de fiets. Kan ze meteen oefenen met fotograferen want ze gaat straks in juni mee de berg op. Mét de camera!

Op afstandmeten.nl heb ik een route uitgezet van 20.36 km. Van Alphen, via Rijnsaterwoude, door Langeraar naar Ter Aar en dan langs het kanaal weer naar Alphen.
Uiteindelijk blijkt het slechts 19,16 km te zijn…. maar ik had ook geen 100 m. verder gekund. Het was weer mooi zo.
De route: klik hier

Knie, Krant, Fysio

zaterdag 24 april 2010 18:32

KNIE

Op maandag is de ergste spierpijn alweer weg. Daaruit maak ik op dat mijn lijf begint te wennen aan het afstandlopen. De pijn in mijn rechterknie is er echter nog. En het is niet de pijn die ik eerder voelde. Meer aan de voorkant nu, en van binnen. Alsof er een punaise in mijn knie zit. Zolang ik niks doe voel ik ook niks, maar bij een fietsbeweging doet het zeer. Traplopen is niet lekker, gewoon lopen gaat prima.

Op dinsdag naar Jawi om op de band “helling” te trainen. Het gaat niet goed. Als ik mijn knie vasthoudt wil het even, maar dat loopt niet erg comfortabel. Ik baal.

Woensdag de fysiotherapeut gebeld en ik kan vrijdag al terecht.

KRANT

Ook op woensdag komt Froukje! Zij is journalist van het Witte Weekblad en ik vertel haar mijn verhaal over de Alpe en de kankerbestrijding. Ik wil haar alles tegelijk zeggen en af en toe kan haar pen mij niet bijhouden. Ben benieuwd of zij uit mijn tsunami van warrige woorden een logisch verhaal maakt. Ik heb er wel vertrouwen in. Het is trouwens een leuk mens. Ook erg sportief maar dan op de fiets. Een uurtje later komt de fotograaf. Ik lijk wel een VIP! Mijn eigen actiefoto in sportoutfit zal het niet worden. De crosswalker die in een hoekje van mij woonkamer staat wordt naar het midden gesleept en met mijn gewone kleding aan en op laarzen met hakken begin ik te steppen. De fotograaf klikt er hopelijk wat moois van.

FYSIO

Op vrijdag kan de fysiotherapeut niet direct een oorzaak vinden van de pijn in mijn knie. Ze draait, trekt, prik erin en schudt eraan, maar dat gaat goed. Pas bij belasting en buiging voel ik de punaise weer. Zo heel ernstig is het dus niet. Maar wat het ook is, voor 3 juni is er toch niks aan te doen. Voor de zekerheid een MRI-scan laten maken en rustig doortrainen.

Het fietsen op zaterdag is heerlijk. Zolang ik maar niet te veel kracht zet. Ik ga morgen een rondje Zegerplas lopen. Dat is een loopje van 4,5 km .

iPhone Service Point

dinsdag 27 april 2010 21:08

Sinds een paar dagen is de batterij van mijn iPhone binnen een paar uur helemaal leeg en het apparaat voelt koortsig aan. Een aspirientje helpt niet dus bel ik op maandag het iPhone Service Point in Utrecht.
Ik word vriendelijk te woord gestaan door Leon en hij vertelt mij dat het een bekend probleem is. Met de laatste update van Apple is iets niet helemaal goed gegaan en het zal met de volgende update weer zijn verholpen. Ik kán het apparaat ook opnieuw installeren; dat werkt ook. Maar daar heb ik geen zin in. Ik wacht wel.
Maar omdat ik straks op 3 juni via de GPS en Runkeeper mijn route wil bijhouden vraag ik of de nieuwe update er dan al zal zijn. Dat kan Leon niet met zekerheid zeggen, maar hij belooft mij dat ik dan een ander apparaat kan ophalen zodat ik in ieder geval mét iPhone de berg op kan.

Ik ben gerust gesteld en leg mijn smart-phone aan zijn energie-infuus.

Dinsdag luister ik na de lunch mijn voicemail af en wat ik dan hoor maakt dat ik nu nog steeds  met zo’n hele brede glimlach achter de laptop zit.

De mensen van het iPhone Service Point hebben mijn actiepagina bekeken en ze hebben besloten dat ze het een goede actie vinden.
Ze hebben vandaag 1000 euro gestort en daarmee is mijn streefbedrag bereikt!!!
Wat geweldig he? Ik sprong een gat in de lucht!

Als ze nu nog even hun logo mailen kan dat meedraaien op de site van Alpe ‘d HuZes.

iPhone Service Point

Meer, meer, meer!

donderdag 6 mei 2010 16:48

Streefbedrag verhoogd.

Natuurlijk zou ik  achterover kunnen gaan hangen nu mijn streefbedrag van 5000 euro is bereikt.

Maar ik heb ontdekt dat ik het bedrag ook kan verhogen. En met nog vier weken te gaan lijkt het me best haalbaar om er nog 500 euro bij te bedelen. Of eigenlijk hoef ik helemaal niet te zeuren om donaties! De reacties op mijn blogs, twitters, krantenartikelen, Hyves ed. zijn hartverwarmend.

Ik ben gevraagd om op de OpenCoffee van 21 mei een praatje te houden over deze actie. Ik hoop dat ik vrij kan krijgen die ochtend, want het lijkt me erg leuk om te doen. En wie weet wat dat dan weer oplevert voor het KWF!

Ook stond er een artikel in het Witte Weekblad van 6 mei.

Wijntje!

zondag 16 mei 2010 21:07

Donderdag 20 mei worden er bij Atos Origin 100 dozen wijn bezorgd. Dat zijn 600 flessen! En die zijn bestemd voor de verkoop. Je raadt het al; de opbrengst kom ten goede aan het KWF.

Een paar weken geleden zaten we te brainstromen over hoe we nóg meer geld kunnen ophalen voor onze actie. De Roparun-teamleden hadden in het bedrijfsrestaurant al een succesvolle broodjesverkoop gehouden. En ook nog loten verkocht! Wat doen wij?

Wijn zal het worden!
In mijn netwerk bevindt zich een echte wijnverkoper: www.vinya.nl Het kost me maar één telefoontje om Karst-Jan enthousiast te krijgen en zijn medewerking toe te zeggen. We kunnen via hem de rosé, witte en rode wijn tegen inkoopprijs afnemen en de importeur bezorgt de dozen gratis in Utrecht.
Het vervoer van de dozen van Utrecht naar Eindhoven verzorg ikzelf. Twee collega’s uit Rijswijk komen de dozen halen in Utrecht, en Jan rijdt van Utrecht naar huis een eindje om, om de wijn in Groningen te brengen.
De standbemanning is nog niet helemaal geregeld. In Eindhoven hebben we nog niemand gevonden die van 25 tot en met 28 mei bij de uitgang wil staan om de wijn te verkopen. Dus als je dit leest en denkt…. Even mij bellen! In Rijswijk zal Hans  je tegenhouden bij de uitgang, in Groningen staat Ank. Deborah en ik bemannen de gebouwen C en D in Utrecht.
Eén fles wijn zal 6 euro kosten. Maar koop je er  zes… dan krijg je er eentje cadeau.

De etiketten op de flessen zijn heel bijzonder! Het hele team staat erop! Collectors items zijn het.

Bestellen via ingrid@ingridschouten.nl kan ook, maar wel zelf ophalen!

Nog twee weken!

woensdag 19 mei 2010 21:46

ZENUWACHTIG

Ik word wat onrustig. En ik niet alleen, het hele team zoekt elkaar op om  steun bij elkaar te zoeken.
We willen van elkaar horen dat we het goed doen. Dat we het kunnen. Dat we goed bezig zijn. En dat het gaat lukken. Heb je het hoogteverschil gezien? klik hier

WIJN
Morgen wordt de wijn in Utrecht bezorgd. De beheerders van de gebouwen zijn op de hoogte en geven hun medewerking. Geweldig is dat. Dat mensen zo spontaan meedoen met allerlei activiteiten die wij voor ze bedenken!
Deborah heeft Nico Dijkshoorn bereid gevonden gedichten te maken over de Alpe ‘d DuZes. Ik heb ze vandaag gelezen en ze zijn helemaal goed! Echte Nicootjes zijn het. En die gaan we dus ook verkopen. Niet zomaar, maar als etiket op een wijnfles. En die flessen zijn natuurlijk duurder dan de gewone flessen waar slechts ons team op is te bewonderen.  De advertentiecampagne start via Twitter. Hou @ingridkiekt in de gaten.

HOMEOPAAT
Mijn buurvrouw heeft zich over mijn lichamelijke conditie ontfermd. Ze is klassiek homeopaat en heeft mij twee flesjes gegeven. Eén met een oplossing die ik van te voren en onderweg kan gebruiken tegen stijve spieren en één voor als ik last krijg van verzuring. Ik moet lichtjes aan het goedje ruiken en dan komt het goed. Bijkomend voordeel: het werkend bestanddeel is opgelost in pure wodka. Mocht ik het echt niet meer zien zitten kan ik de beide flesjes achterover slaan.  Verder smeer ik mij in met arnica. Ik ben  blij met haar adviezen. Morgen ga ik het uitproberen en kan er indien nodig nog worden bijgesteld. Kijk maar even op haar site: klik hier

STREEFBEDRAG
Het streefbedrag is weer verhoogd. Ik snap er niks van! De donaties blijven binnenstromen. Uit alle hoeken en gaten van mijn kennissenkring, familie, vrienden, collega’s , buren, digitale forums, twittervrienden, netwerken reageren mensen op de actie. En zelfs mensen die ik helemaal niet ken maar ervan hebben gehoord reageren! Ik ben echt zwaar onder de indruk van wat er in gang is gezet. Ik word er vrolijk van, het stemt me vol vertrouwen, ik ben er trots op en ik krijg er bergen energie van. En bovenal ben ik DANKBAAR.

RENNEN
Afgelopen week heeft Running Ronald mij vergezeld op een loopje door de buurt. Hij heeft er op zijn blog een verslag over gemaakt: klik hier
Deborah en ik willen deze week nog een paar keer de Amerongse Berg op om klimkuiten te krijgen. Maar de agenda’s doen lastig. Als het niet lukt moet de loopband bij de sportschool Jawi maar weer op standje “berg”.

Nog één week!

Deze week staat in het teken van WIJN. De wijn van Karst-Jan is geproefd en bijzonder in de smaak gevallen. Dat belooft een goede verkoop.

Op de locaties Groningen, Eindhoven, Rijswijk en Utrecht zal door ons team wijn worden verkocht. 600 flessen hebben we ingeslagen … Het lijkt er even op dat er een probleem is met het bemannen van de stands. Maar vanuit alle hoeken en gaten melden vrijwilligers zich aan om te helpen. Ware natuurtalenten “sales” zitten erbij! Op donderdagmiddag zijn we zo goed als uitverkocht.

Het weekend staat in het teken van vertrek. Zaterdag kan ik nog terecht bij de kapper voor een snelle coup. Ik ga inkopen doen voor onderweg. Deb houdt van broodjes met gebakken ei, Monique lust álles maar graag ook chocola, ikzelf doe het goed op bruine bollen met kaas, gedroogde tomaatjes en rucola.

Mijn plantjes worden verzorgd door Matthijs (mijn zoon). Mijn vakantievervanging bij Atos Origin is geregeld.

Eigenlijk hoef ik alleen nog maar die berg op te rennen….

De Grote Dag

Om 03.15 uur gaat de wekker. Deborah en ik kijken elkaar aan. Heb je lekker geslapen? Nee, we hebben beiden geen oog dicht gedaan. De spanning voor de grote klim is te groot. Henk heeft gezegd dat dat ene nachtje slapen ook niet meer uitmaakt en daar hopen we dan maar op.

Het ontbijt bestaat uit pasta. (ik wil na vandaag drie weken geen pasta meer eten!)
We nemen magnesiumtabletten, extra vitaminen en een snufje uit het flesje van de buurvrouw. Ik maak mijn bidons drinken voor onderweg klaar: Voor tijdens het lopen extra pepdrank en voor na het lopen hersteldrank zodat de benen het nóg een keertje kunnen. In mijn riem zitten nu twee drankflesjes en twee energie-gelletjes. Water komen we onderweg tegen.

Ik ga met Monique in de auto naar de start. De rest van het team gaat op de fiets. Carla en Evelyn hebben boven op de berg geslapen. Monique heeft al snel een lift naar boven en ik meld me bij de Alpe ‘d Huez-runners. Armand Laven begroet me met een dikke knuffel. Wat een heerlijke grote familie is het toch.

Eerst starten vips om 05.06 uur. Dan de 61 lopers en daarna de 2700 wielrenners. De fietsers staan opgesteld langs het eerste deel van de route zodat we er als lopers langs moeten. Zo gebeurt het dat we tot aan de eerste klim worden aangemoedigd door de 2700 enthousiaste mededeelnemers.

Dan gaat het omhoog. En flink ook. Het eerste stuk is het zwaarst maar de aanmoedigingen maken dat ik omhooghuppel. Ik heb de thuisblijvers gevraagd mij energie te sturen. En ik héb ook energie voor tien. Het werkt! Ik wíst het! De wielrenners komen inmiddels langs me en ik krijg klapjes op mijn schouders en mensen roepen dat ze respect hebben voor wat ik doe. Hoezo dan? Ze leveren zelf een topprestatie! Maar het is wel heerlijk. Het gaat ook door tot aan de finish. Hoeveel mensen staan op dit onmogelijke tijdstip langs de route?????

Gisteravond hebben we kaarsen gekocht die door de organisatie langs de route zijn gezet. Op iedere kaars staat de naam van iemand die er niet meer is. Ik heb drie kaarsen neergezet. Eén voor mijn vader, één symbolisch voor de mensen die ik niet meer kan zien maar die wel in mijn hart zitten en één voor alle dierbaren van mijn donateurs. Mijn kaarsen zullen in bocht 15 staan.
Als ik, inmiddels best een beetje moe en zeker gegrepen door de sfeer, aankom bij bocht 15, besluit ik even bij de kaarsen te stoppen en de kaars van mijn vader te zoeken. Ik zie hem niet, maar ik weet zeker dat hij erbij staat. Ik pak een willekeurige kaars op en druk er een kus op. De tranen stromen inmiddels vrij over mijn wangen. Niemand vindt dat hier vreemd en ik vind het ook prima. Dit is gewoon goed.

Bijna aan het eind stop ik om te strekken. Ik zal een beetje elegant de finish over. J
Maar als ik de eindstreep zie waar Monique met haar camera klaar staat komen de emoties weer. Huilend over de streep. Goed voor de kijkcijfers!

Ik krijg chips voor het zout, drink mijn hersteldrankje, en mijn benen worden professioneel gemasseerd door het bezoek van Naomi. Wat maakt het uit. In mijn string op de parkeerplaats. Carla heeft gelukkig een dekentje om de boel nog een beetje te bedekken.

De GPS heeft het deze keer wel gedaan maar communiceert niet met internet. Ik moet nog even utizoeken hoe ik de gegevens upload. Hierdoor is helaas ook de batterij van de iPhone leeg. Toch zie ik nog net dat er veel smsjes binnenkomen. Jullie weten niet half hoe fijn dat is! Bedankt daarvoor.

Dan zoek ik de lopersbus op om me weer naar beneden te laten brengen. Daar staat mijn auto en in de auto liggen ook weer allerlei reepjes en drankjes die het herstel van mijn spieren moeten versnellen. Het is prachtig weer en ik ga even naast de auto liggen om uit te rusten. Na een uurtje begeef ik me weer naar de start.
Er is net een plekje vrij bij de fysiotherapeut en die knijpt nog een keer knoopje voor knoopje uit mijn kuiten, enkels en bovenbenen. Ze zitten vol, maar ze moeten toch nog een keer omhoog.

Vlak voor de start sta ik nog even te strekken tegen het hek (hele bergen heb ik inmiddels omgeduwd) en dan beginnen de mensen die daar staan alweer te juichen. Tsja… dan is er geen keuze meer. Ik ga gewoon weer omhoog!

Met in mijn hoofd de wetenschap dat ik het kan ren ik weer boven.
Deze keer kom ik in iedere bocht een wielrenster tegen met wie ik een praatje maak. We herkennen elkaar en na bocht 19 zegt ze mij dat ze het leuk vindt om samen te finishen. Ik vraag haar waarom; want zij kan toch veel sneller naar boven. Maar ze vindt het bijzonder wat ik doe en zegt dat ze op mij wacht. Dát is pas bijzonder!
In bocht 15 kom ik Monique tegen. Dat kan geen toeval zijn! Ze maakt een foto van me bij het bord van die bocht.
Ik schiet de bosjes in voor een sanitaire stop. Mannen hebben het wat dat betreft toch een stuk makkelijker.

Opeens zie ik Carla, Bert en Gijs de berg af wandelen. Wat leuk! Ze zijn naar beneden gewandeld om Dirk Jan een hart onder de riem de steken. DJ komt op dat moment net aanfietsen. We gaan samen een stuk verder omhoog tot ik hem los moet laten. Hij fietst weer vol energie verder en ik kan er ook weer tegen.

Wat een ongelofelijk eind is het! En wat een stijgingspercentage! Die berg gaat echt stijl omhoog!  Mijn kuiten klappen zowat. Ik kom ook wandelaars tegen. Eentje dreigt mij zelfs te gaan inhalen maar ik waarschuw hem (een grote kerel) dat dat echt “niet kan”. Door het publiek wordt hij teruggehaald. Mijn snelheid is waarschijnlijk niet hoger dan dat van een wandelaar maar ik weiger stoppen met rennen. Kleine stapjes rennen maar niet wandelen. NIET WANDELEN!

Als ik de finish nader zie ik inderdaad de wielrenster staan die op mijn zou wachten. Wat geweldig! We pakken elkaar bij de hand en dan zet ze het toch op een fietsen! Mijn tempo vervijfvoudigt en ze sleurt me prachitig over de finish! Dat is pas een binnenkomst! Dan verdwijnt ze in de massa. Hoe heet ze? Wie was die bijzondere mens?

Meteen daarna word ik bij mijn hand gepakt door iemand die zegt: “We hebben een loopster!” Hij neemt me mee naar Michael Boogert die mij voor een grote camera sleurt en vraagt hoe vaak ik naar boven ben gerend…. TWEE KEER! Of ik nog een derde keer ga. Nee, deze keer niet. Maar volgend jaar?

Ik ben klaar. Ik krijg soep en chips.
We halen de laatste teamleden binnen en genieten na.
Dan moeten de fietsers nog weer naar beneden met de fiets. Pfff wat een opgave! Ze zijn allemaal moe en hebben de berg vier, vijf of zes keer opgefietst! Wat een prestatie!
Monique en ik gaan met de bus.

Weer beneden in het huis zijn we moe maar voldaan. We stuiteren nog een beetje van emotie, beleving en vermoeidheid. We drinken een wijntje, we eten wat en duiken ons bed in. Moe maar zeer voldaan.

Op vrijdag tegen 14.00 uur vertrekken we weer richting Nederland. Onderweg raken we niet uitgepraat en tegen de tijd dat we richting Parijs rijden komen Monique en Deborah op het idee dat ze de Eiffeltoren willen zien.
Dus rijden we naar Parijs. Deb weet een Marokkaans restaurant en tegen 21.30 zitten we aan de tagine. Na het eten gaan Deb en Mo nog even los in de toetjesbar en met een zak vol Marokkaanse zoetigheid gaan we weer verder. Wat een heerlijke spontane actie! Wat is het leven leuk!

Om 05.00 uur liggen we in ons bed. We vallen als een blok in slaap.

Donateurs, en iedereen die op welke manier dan ook meedeed: BEDANKT!!!!

Ik weet het zeker: Volgens jaar doe ik weer mee!

Als we wakker worden belt een kennis dat mijn moeder is gevallen. Monique en ik gaan erheen en we brengen de rest van de middag door in het ziekenhuis. Vandaar dat het blog wat later is en de foto zijn ook nog niet klaar.

Teamprestaties:
Naomi          3x
Tanja           3x
Deborah        4x
Henk            6x
Dirk Jan        4
Hans            4x
Johan           4x

Voorlopig totaalbedrag door dit team opgehaad: bijna 32.000 euro Maar met de toezeggingen gaan we daar ruim overheen!