Henk

Voor altijd herinnerd
in liefde
en vriendschap
Voor altijd aanwezig
in  woord en in geest
Voor altijd verbonden
door onzichtbare banden
Gekoesterd door velen
Gemist nog het meest…

Dit is de tekst die staat op de kaart van Henk.

Henk is in 2004 opgegeven en kreeg er vervolgens een heel aantal bonusjaren bij.
Tot  januari heeft hij Geleefd met een “Grote G”.

Ik zag Henk voor het eerst toen ik de bruidsreportage van zijn dochter en schoonzoon maakte. Een mooi mens, hij en zijn vrouw wisten het leven te leven.

En vandaag heb ik een reportage mogen maken van zijn afscheid. Het afscheid waarvoor hij met zijn gezin, maar vooral zelf het draaiboek maakte. Een prachtig, waardig, boogiewoogie, kleurrijk, dankbaar afscheid was het. En als fotograaf mocht ik er met mijn neus bovenop staan.

Aan het eind van de plechtigheid werd er een collecte gehouden voor het KWF. En die is hier gedoneerd….. Dank je wel Henk! (en in jouw naam jouw hele familie)

De stand is boven de 1000 euro!!!! Vanuit mijn netwerken wordt flink gedoneerd. Een aantal leden van “Ouderalleen”, een digitaal netwerk van alleenstaande ouders hebben deze week het grootste aandeel geleverd. Dank jullie namens de KWF kankerbestrijding!  (en ook namens mijzelf want ik ga er harder van lopen!) Met de donaties bereiken mij ook de verhalen van mensen die in hun eigen omgeving met kanker in aanraking zijn gekomen. Dat zijn, zonder uitzondering, indrukwekkende verhalen. En ze maken dat ik weet waarvoor ik dit doe.

Leestip: BETER, het boek dat Maarten van der Weijden schreef nadat hij het Olympische Goud bij het openwaterzwemmen in Beijing won. Het boek gaat niet alleen over zijn strijd tegen kanker, maar ook over de relatie met zijn ouders, en wat een topsporter moet doen en laten om dat goud te behalen. Voor mij een bijzonder  inspirerend boek! (ISBN 9789026322587)

Een paar weken geleden kreeg ik last van mijn knie. Net zoals bij spierpijn hoorde dat er volgens mij gewoon bij. De spierpijn ging echter over maar mijn knie bleef vervelend doen. Doorlopen ging niet meer.
Eline, de fysiotherapeut, stelde vast dat er veel te veel ruimte in mijn rechter knie zit en dat mijn knieband is uitgerekt. Nu krijg ik zooltjes in mijn schoenen die de stand van mijn voeten moeten corrigeren. Tot die tijd train ik met een knieband om  die de boel een beetje bij elkaar moet houden. Maar echt lekker is het niet. Ik hoop dat de zooltjes snel klaar zijn.

Vanaf volgende week kunnen de leveranciers van Atos Origin een brief van me verwachten waarin ik vraag om sponsoring voor ons team. We willen ten slotte 50.000 euro bijdragen aan het grote doel van de Actie Alpe ‘d HuZes.  Naast de persoonlijke sponsoring van familie, vrienden en bekenden hopen we dat er flink gebruik wordt gemaakt van de belastingregeling die het mogelijk maakt dat bedrijven geld geven aan goede doelen.

Zo… en nu óp naar de Zegerplasloop op zaterdag 9 januari.

Bijna 2010

Het is bijna 2010 en dat betekent dat ik nog maar een half jaar kan trainen om de Grote berg te bedwingen. En daar word ik best zenuwachtig van.  Niet dat het trainen niet goed gaat hoor….

Naast het schema dat Lars heeft samengesteld loop ik op zondagochtend met de hardloopgroep van Jawi, onder zeer inspirerende leiding van Esther, al om 09.00 uur door Alphen aan den Rijn te rennen. Alleen bij extreme gladheid trainen we binnen.  Na het hardlopen heeft Esther nog een paar flinke krachtoefeningen bedacht en pas daarná kunnen we aan de koffie. Edwin heeft er derde kerstdag zelfs foto’s van gemaakt.

Ook aan mijn eetgewoonten wordt geschaafd. Ik eet te  weinig, ik weeg te weinig (vindt Lars) en daardoor gaat het sporten niet altijd even lekker…. Dus volg ik het Diplan eetpatroon. Dat betekent ACHT boterhammen en een berg aardappelen waar je mijns inziens best een klein gezin mee kunt voeden.
Maar het werkt wel. Mijn bloedsuikerspiegel is gelijkmatiger en mijn vetpercentage neemt af! (oké, met de kerstdagen heb ik niet aan Diplan gedacht)

Vanuit de stichting Alpe ‘d Huzes heeft Armand Laven zich opgeworpen als ambassadeur voor de “lopers”. Dat is fijn, want nu mogen wij voor de fietsers uit starten en zullen er ook faciliteiten voor de runners zijn. Alleen…. Ik heb het trainingsschema van die jongens gezien en daar kan ik gewoon niet aan tippen. Zij lopen marathons en verplichten dat zelfs! Daar word ik dus onzeker van want ik kan geen marathon lopen. Ze zijn sowieso ongeveer de helft mijn leeftijd!  Volgende week maar eens raad vragen aan Lars en Esther.

Voor mij geen marathons maar de volgende wedstrijden staan gepland:
9 januari Zegerplasloop.
13 februari Zegerplasloop.
7 maart Twintig van Alphen.

DE TELLER staat inmiddels boven de 700 euro! Het leuke is dat er donaties komen van mensen die ik al een hele tijd niet heb gezien of gesproken. Dat vind ik zo mooi. Dat er zo spontaan wordt gedoneerd. Gewoon omdat het doel iedereen aanspreekt.

Ik loop trouwens een extra rondje voor Lars. Hij is aan de beterende hand en nu ligt hij weer in het ziekenhuis omdat hij is gevallen. Zijn botten zijn broos geworden door al die vreselijke maar levensreddende behandelingen.

Verhuisd!

Nu de officiële site in de lucht is zal mijn blog dáár verder gaan:
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/ingridschouten/team

De media en sponsoring

Nou moe!

Ik opende mijn mailbox en er zat een mailtje in van een journalist van het AD. Zij had dit BLOG gevonden en vindt mijn prestatie de moeite waard om in de krant te vermelden! Ik kom niet meer bij. Nog geen meter gelopen en dan al beroemd!

Straks weet iederéén het en kan ik écht niet meer terug. Nu moet ik dus, behalve heel hard trainen, ook nog oppassen dat ik niet word geveld  door blessures, Mexicaanse Griep, stress, en andere belemmerende kwalen. Sorry, vrienden en vriendinnen: ik denk dat een nachtje doortrekken er voorlopig niet meer inzit.

Maar goed, als het toch straks bekend is dat er op 3 juni 2010 een geweldig evenement wordt gehouden voor de kankerbestrijding kan ik er maar beter aan meewerken. Dus ga ik de komende tijd bedelen bij:

• Leveranciers van Atos Origin (reciprociteit! )
• Het Vrouwennetwerk Rijnstreek (www.vrouwennetwerkrijstreek.nl) die mij na zes jaar afwezigheid, weer enthousiast hebben opgenomen in hun gelederen.
• En dan ook Sonare ( het vrouwennetwerk in Helmond: www.kijkopsonare.nl) waar ik ook geweldig inspirerende bijeenkomsten heb meegemaakt.
• JAWI (Sorry Edwin… je levert al een trainer, maar ik noem het toch!)
• Anna van Toor (al geven ze maar 10% van wat ik daar besteed! )
• Collega’s! Al is daar de concurrentie van mijn mede-teamgenoten hoog.
• Vrienden! En daar heb ik er veel van! ( en jullie blijven heus wel vrienden als je even geen geld hebt)
• Familie… al betalen zij al met het gebrek aan aandacht.

Verder ben ik sinds een paar weken ook Twitteraar!
Het nut ervan zie ik nog niet zo, maar het is wel gezellig.
Ik weet in ieder geval waar mijn medetwitteraars uithangen.
Volgen?@ingridschouten

wordt vervolgd….

De training

Oké … ik loop af en toe een rondje om het plaatselijke meer. En ik train bij Sportcentrum JAWI. Maar dat betekent nog niet dat ik één, laat staan twéé keer de Alpe d’Hues kan oprennen.  Dus ben ik een paar weken geleden  naar Lars, trainer bij  JAWI, gegaan om te vragen hoe ik het best kan trainen om op 3 juni 2010 die berg op te kunnen rennen.

Lars vindt het leuk. Hij heeft een mooi schema opgesteld, verdeeld over vier fasen. Eerst gaan we (ik dus) werken aan mijn conditie met daarbij een iets zwaarder programma voor krachttraining. Daarna ligt de nadruk op spiervorming en daarna… Lars weet het.

Ik train nu een half uur op de loopband, 12 minuten steppen, 12 minuten crosswalker (grote stappen), en nog weer een half uur op een andere loopband waarop ik bergen beklim. Das dus bijna anderhalf uur conditietraining.

Daarna ga ik naar de krachttraining.
Benen, armen en buikspieren worden aangepakt. En niet te weinig! En dat drie keer per week!!!!! Maar soms ook maar twee keer… Ik voel onderhand ieder spiertje in  mijn lijf.

Zie je het al?

Ik had gehoopt dat ik na drie weken hard trainen wel enige vooruitgang zou merken. Bijvoorbeeld sneller de plas rond. of langer hardlopen op de loopband. Mijn conditie trekt het wel. Maar mijn kuiten beginnen na een poosje ernstig bewaar te maken. Ben bang dat er nog heel wat zweetdruppels gaan vallen voor die berg haalbaar is. Ik begin hem wel een beetje te knijpen.

Oja… vraagje: hebben jullie tips voor lekkere “loopmuziek”? Als er een leuk muziekje op de i-Phone is loop ik ineens drie keer zo makkelijk!

Voor wie dan?

De missie van Alpe d’HuZes:
Alpe d’HuZes zet zich ervoor in dat de strijd tegen kanker uiteindelijk wordt gewonnen. Dat kanker niet meer als dodelijke ziekte, maar als een chronische ziekte kan worden gezien.

Tijdens de dagen rond de Alpe “d HuZes hangen er in de grote tent op de camping lange lijsten met namen van mensen waarvoor er wordt gefietst of gelopen. Indrukwekkend lang zijn ze. En achter al die namen schuilt een verhaal.

lange lijsten met namen

Mijn inspirators komen er volgend jaar ook bij:

Mijn vader, die op 57 jarige leeftijd aan kanker overleed.(1986)  Hij heeft nog net drie maanden mogen genieten van zijn kleinzoon, Matthijs. Zijn kleindochter Monique werd precies een jaar en één dag na zijn dood geboren.

Mijn stiefvader, een lieve man met een tumor in zijn nieren.

Mijn ex-schoonvader. Hij overleed aan longkanker.

Erlinde. Mijn vriendin kreeg borstkanker en overleed toen ze 41 was.  (2005) Ze liet haar man en drie kleine meisjes achter. Ik was haar getuige bij hun huwelijk.

Jules werd 45. Hij overleed in 2005. Hij was mijn collega en zat met zijn bureau recht tegenover me. Ook hij liet een heel gezin achter.

Lars, de vriend van Monique en Stefan. Ik ken hem niet persoonlijk maar de verhalen over zijn ziekte die ik van mijn dochter over hem hoor zijn heftig. Een jongen van 20 jaar die nog een heel leven voor zich heeft en daar nu al zo door wordt getekend…

Mijn buurvrouw… bij haar is nog maar een paar weken geleden een kwaadaardig gezwel uit haar borst verwijderd. Zij gaat nu het proces in van bestralingen en daarna chemokuren.

Als ik er maar een klein beetje aan kan bijdragen dat deze vreselijke ziekte behandelbaar en beheersbaar wordt. Dat zou toch mooi zijn.

En daarom vraag ik zonder gêne om geld. Geld voor de strijd tegen kanker.

Mijn uitdaging voor 2010

Op 4 juni 2009 werd in Bourg d’ Oisans in Frankrijk het Alpe ‘d HuZes evenement gehouden en ik was erbij!

Dat wordt niks...

Als fotograaf van het team van Atos Origin. Deborah, Hans, Henk, Henry en Erik trainden en fietsten de Alpe ‘d Huez op voor het goede doel: De Kankerbestrijding.

Het was een geweldig evenement. De sfeer was fantastisch en omdat iedereen wel iemand kent die kanker heeft of eraan is overleden was het, naast vrolijk en sportief, tevens een emotioneel evenement.  Meer dan 1000 foto’s heb ik er gemaakt. En dat was mooi. Maar het kostte me geen moeite. Ik overschreed geen grens…

Dit jaar gaat het team weer. En ze vroegen me of ik ook weer mee ging.
Deborah had nog een rekening vereffenen en zij stelde voor dat ik wel naar boven kon lopen. Ik geloof dat het een grapje was.
Maar dat is wel waarom ik nu drie keer per week in de sportschool ben te vinden.

Ik ga de Alpe ‘d Huez oprennen!
Minstens één keer!

* Binnenkort komt de officiele site van Alpe ‘d HuZes in de lucht. Dan pas kan er worden gesponsord. Maar je kunt er natuurlijk al wel vast voor gaan sparen!

Links:

opgeven is geen optie

foto’s van 2009